Powoli nasza aura zaczyna się zmieniać na wiosenną, korzystając z okazji chciałbym zaapelować, ponieważ pomimo wielu zagrożeń nadal utrzymuje się moda na bezmyślne podpalanie łąk, przydrożnych rowów, wypalanie zarośli, trzcinowisk na wysychających stawach, torfowiskach, uschniętych chwastów i resztek słomy pozostawionej na polach po zeszłorocznych zbiorach.
Podpalacze pytani, dlaczego to robią, odpowiadają z reguły: „Palimy chwasty, aby nie rozsiewały się ich nasiona”. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż jest to błędne myślenie. Często bywa tak, że to właśnie chwasty – takie jak perz – dzięki głęboko ukrytym w glebie kłączom, są odporne na krótkotrwałe pożary powstające przy wypalaniu traw. Celowe podpalanie traw stanowi około 70% wszystkich pożarów traw. Najczęściej można zasłyszeć, że to zły zwyczaj osób dorosłych.
Dowodem na powyższą tezę są krajowe statystyki, z których dowiadujemy się o przedziale wiekowym osób, które zginęły podczas wypalania traw. Poprzez takie działanie osoby dorosłe wpływają negatywnie na świadomość dzieci, które podpalają trawę, gdyż „tak robią dorośli”. Dzieci nie potrafią wytłumaczyć swoich czynów – dla nich to atrakcja, coś się dzieje. Poza tym jest to dla nich doskonała zabawa, bardzo często akceptowana przez opiekunów. Dlatego nieodzowna jest rozmowa nauczycieli z młodzieżą szkolną na temat skutków zabawy z ogniem – aby uświadamiać, jak przez własną lekkomyślność stajemy się niszczycielami środowiska, a nierzadko własnego mienia. Należy ostrzec wszystkich potencjalnych podpalaczy, iż będą karani z całą surowością przez uprawnione organa Policji
i Straży Pożarnej.
Wypalanie traw oprócz tego, że jest naprawdę niebezpieczne, jest też niedozwolone.
Mimo wielu zagrożeń co roku na wiosnę obserwujemy podpalanie wszystkiego, co porośnięte jest uschniętą trawą czy są to przydrożne rowy, suche trzciny wokół stawów i jezior, łąki, zarośla czy pozostałość po zeszłorocznych żniwach.
Wypalanie traw w Polsce jest niechlubną tradycją, z którą od lat zmagają się nie tylko strażacy lecz również leśnicy, ochrona środowiska, policjanci… i wiele innych służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.
Dzisiaj przytoczę kilka informacji na temat konsekwencji takiego postępowania.
- Po akcesji Polski z Unią Europejską producent rolny będzie mógł uzyskać dopłaty do gruntów rolnych , warunki i tryb ich uzyskania określa ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40). Jednym z warunków jest utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej – co jednoznacznie zabrania wypalania traw i pozostałości roślinnych
- Rolnicy mogą liczyć również na drugie, obok dopłat bezpośrednich, źródło stałych subwencji z II Filaru Wspólnej Polityki Rolnej, z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji w Rolnictwie. Są to płatności związane z podejmowanymi działaniami określonymi w Programie Rolnośrodowiskowym. Jednym z warunków ich otrzymania jest stosowanie zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, opisanych w załączniku K do Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Punkt 6 tego załącznika brzmi „Obowiązuje zakaz wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin. Zakaz dotyczy również miedz, ściernisk i słomy”.
Określają to odpowiednie zapisy prawne:
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) Zgodnie z art. 124 ustawy „zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”.
Art. 131. „Kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary podlega karze aresztu albo grzywny”. Wypalania traw zabrania też:
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 z późn. zm.).
Jej art. 30 ust. 3 mówi, że „w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:
1. rozniecenia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego
2. korzystania z otwartego płomienia
3. wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.
Kary za wypalanie traw, łąk i nieużytków:
Według art. 82, § 1 Kodeksu wykroczeń z dnia 20 maja 1971 (Dz. U. Nr 12. poz. 114 z 1971r) mówi, że za wykroczenie tego typu grozi kara aresztu, grzywny lub nagany. Natomiast art. 24, § 1 w związku z art. 82 mówi jasno: „…grzywnę wymierza się w wysokości od 20 zł do 5000 zł, chyba że ustawa stanowi inaczej”.
Przestrzegam więc przed zagrożeniami wynikającymi z wypalania roślinności.
Apeluję o rozsądek!
Zanim podpalisz, zastanów się czy przez bezmyślność nie narazisz życia swojego i innych.
Więcej na www.adp.org.pl/trawy.
opracowano na podstawie materiałów ze strony www.strazsulecin.pl